ΜΕΡΟΚΑΜΑΤΟ ΥΠΟ ΛΑΜΠΑ
Εγώ που σόι ξερονήσια.
Και στο λαγούμι για φασίστα.
Είχα ένα φίλο χρυσαυγίτη.
Που σιχαινόταν ό,τι τύχει.
Της ‘’Δεκαεπτά Νοέμβρη’’ σφαίρα.
Του ’χε εκτελέσει τον πατέρα.
Ένα ΕΣΑτζή, μετά ασφαλίτη.
Που ’χε τον Μουστακλή σαπίσει.
Της ‘’Δεκαεπτά Νοέμβρη’’ σφαίρα.
Του ’χε εκτελέσει τον πατέρα.
Ένα ΕΣΑτζή, μετά ασφαλίτη.
Που ’χε τον Μουστακλή σαπίσει.
****
Από παιδιά σε μια φυλλάδα.
Σε μεροκάματο υπό λάμπα.
Μας έδενε αυτή η δουλεία.
Κι έτσι καμιά ιδεολογία.
Δεν μας δοκίμαζε ως φίλους.
Ως ανεπίδεκτους του μίσους.
Μας έδενε αυτή η δουλεία.
Κι έτσι καμιά ιδεολογία.
Δεν μας δοκίμαζε ως φίλους.
Ως ανεπίδεκτους του μίσους.
*****

Και με πειράγματα στις σκάλες.
Πέρναγε ο χρόνος μας στις βάρδιες.
‘’Στο πόλεμό μας ρε κομμούνι
Μ’ έσφαξες με κονσερβοκούτι’’.

‘‘Κι εσύ την Κυριακή, μια μέρα
π’ ούτε οι ναζί δεν εκτέλεσαν.
Με μια ριπή με καθαρίζεις.
Απ’ τα θνητά κι όχι απ’ τη μνήμη’’.

‘’Στο πόλεμό μας ρε κομμούνι
Μ’ έσφαξες με κονσερβοκούτι’’.
‘‘Κι εσύ την Κυριακή, μια μέρα
π’ ούτε οι ναζί δεν εκτέλεσαν.
Με μια ριπή με καθαρίζεις

.Απ’ τα θνητά κι όχι απ’ τη μνήμη’’.